KALBİMİZDE YAŞAYAN UMUT VE ANNELİĞİN SONSUZ MİRASI

Bir insanın dünyaya gözlerini açtığı ilk anda duyduğu ses çoğu zaman annesinin kalbinin ritmidir. O gün başlayan bu ritim yaşam boyu içimizde yankılanır. Bazen bir şefkat dokunuşunda, bazen biröğütte, bazen de yokluğun ağır sessizliğinde. Anneler yalnızca bizi büyüten kişiler değil aynı zamandabize hayatın anlamını , gücünü ve sevginin kalıcılığını öğreten rehberlerdir. Annem Safiye ABAOĞLU 11 Nisan 2025’te aramızdan ayrıldı. Onun gidişi benim hayatımda derin bir boşluk açtı. Fakat kısa sürede fark ettim ki anneler aslında hiç gitmezler. Onlar geride bıraktıkları mirasla evlatlarının kalbinde yaşamaya devam ederler. Annemin bana ve ailemize bıraktığı en büyük miras sevgiyi bir yük değil bir güç olarak taşımayı öğrenmekti. Anneliğin kıymeti yalnızca varlıklarında değil yokluklarında da anlaşılır. Bir anne hayattayken onun şefkatini doğal bir akış gibi yaşarız ama aramızdan ayrıldığında o şefkatin aslında bizi ayakta tutan görünmez bir sütun olduğunu fark ederiz. Evlat annesinin yokluğunda bile güçlü kalmayı öğrenir. Çünkü anneler bize yalnızca yaşamı değil yaşamı sürdürme iradesini de armağan ederler. Bugün annemin yokluğunda onun bana öğrettiklerini sizlerle paylaşmak istiyorum. Anneler  evlatlarına yalnızca yemek pişirme, yaraları sarma ya da yol gösterme becerisi bırakmazlar aynı zamanda umutla bakmayı, zorluklara karşı direnç göstermeyi ve sevgiyi çoğaltmayı öğretirler. Bu miras bana göre bireysel değil toplumsal bir değerdir. Çünkü güçlü evlatlar güçlü toplumların temelini oluşturur. Bu mirası taşırken bende yalnız değilim. Babam Hüseyin ABAOĞLU’nun desteği, kardeşlerim Cumhur, Yalçın ve Arzu’nun ve hayattaki en büyük destekçim oğlum Emre’nin varlığı ile manevi anlamda bana güçlü olmam gerektiğini defalarca söyleyerek desteğini esirgemeyen değerli meslektaşım Klinik Psikolog Fatma GÜNGÖR hocamın tavsiyeleri ile birlikte sizlere bu satırları aktarmama vesile olan değerli kardeşim arkadaşım basın emekçisi Veysel DAYI’nın varlığı annemin sevgisini çoğaltan bir çember gibi hep etrafımda oldu. Ailem ile birlikte onun bize bıraktığı değerleri yaşatıyor vengüçleniyoruz. Her birimizin hayatında annelerimizin kulağımızda sesi, bize nasihatleri ve bitmeyecek sevgisi vardır. Onlar aramızda olmasa bile bize bıraktıklarıyla yolumuzu aydınlatırlar. Anneliğin değeri zamanla eksilmeyen aksine yokluğunda daha da derinleşen bir değerdir. Bugün Annemin hatırasını yad ederken onun bana öğrettiği en önemli gerçeği hatırlıyorum şöyle ki Sevgi yoklukta bile varlığını sürdürür. Anneler evlatlarının kalbinde bir ömür boyu yaşar. Ve biz onların mirasını taşıyarak hem kendimize hem de topluma güç oluruz. Son olarak şunu söylemek istiyorum değerli dostlar Annenizin sevgisi yokluğunda bile sizi ayakta tutan görünmez bir kanattır. O kanatla yürümeye devam edin çünkü her adımda onların ışığı sizinle birlikte parlayacaktır.