Hayat İnsana İstediğini Değil, İhtiyacı Olanı mı Verir?

Bazen kalmasını istediğimiz biri gider, açılmasını beklediğimiz bir kapı kapanır. Bazen de uğruna mücadele ettiğimiz şeyin gerçekleşmemesi, bizi hiç düşünmediğimiz bir hayatın eşiğine getirir.İşte o zaman kendimize şu soruyu sorarız: Neden olmadı?Belki de asıl soru, neden olmadığından çok, yaşadığımız bu deneyimin bizde neyi değiştirdiğidir. Psikolojik açıdan baktığımızda insan arzularıyla ihtiyaçlarını her zaman birbirinden ayıramayabilir. Sevilmek isterken aslında kabul görmeye, bir ilişkiyi sürdürmek isterken yalnız kalma korkusundan kurtulmaya, başarılı olmaya çalışırken kendini değerli hissetmeye ihtiyaç duyabilir. Bazen istediğimiz şey, daha derindeki bir ihtiyacımızı karşılayacağını düşündüğümüz için bizim için vazgeçilmez hâle gelir.Oysa hayat, beklentilerimizi her zaman doğrulamaz. Bazen bir hayal kırıklığı, kendi değerimizi başkalarının onayına bağladığımızı fark etmemizi sağlar. Bazen bir ayrılık, bir ilişkiyi sürdürmek uğruna kendimizden ne kadar uzaklaştığımızı gösterir. Bazen de başarısızlık sandığımız bir deneyim, gerçekte ne istediğimizi yeniden düşünmemize neden olur. Elbette her kaybın bir kazanca, her acının bir derse dönüşeceğini söylemek kolay düşünme şeklide olabbilir .İnsan bazen yalnızca üzülür; yaşadıklarının anlamını o an için bulamayabilir. Bazı deneyimler iyileşmek için zamana, desteğe ve sabra ihtiyaç duyar. Ancak zamanla, yaşadıklarımızın içinden kendimizi daha iyi tanımamıza yardımcı olacak anlamlar çıkarabiliriz.Belki de hayatın bize verdiği şey, her zaman ihtiyacımız olanın kendisi değil, ihtiyaçlarımızı fark etmemizi sağlayan bir tecrübe ve deneyimdir. Bu dönüşümün toplumsal bir boyutu da var. İçinde yetiştiğimiz aile, çevre ve kültür bize neyi istememiz gerektiğini de öğretir. Başarılı olmayı, evlenmeyi, kabul görmeyi, güçlü görünmeyi ya da başkalarının beklentilerine uygun yaşamayı çoğu zaman kendi arzularımız sanabiliriz. Oysa bazen gerçekten ne istediğimizi anlayabilmek için bize öğretilenlerle kendi ihtiyaçlarımız arasındaki farkı görmemiz gerekir.Bunu anlamak için zaman zaman istemediğimiz şeyleri deneyimleyebiliriz.Hayatın beklenmedik yönleri, bu farkı ortaya çıkarabilir. İstediğimiz gerçekleşmediğinde yalnızca bir hayalimizden vazgeçmek zorunda kalmayız; bazen o hayalin neden bizim için bu kadar önemli olduğunu da sorgulamaya başlarız. Böylece başkalarının doğrularından uzaklaşıp kendi gerçeklerimize yaklaşabiliriz. Belki de olgunlaşmak, her istediğine ulaşmak değil; istediğin gerçekleşmediğinde kendini kaybetmemeyi ve kendine hayata küsmemeyi öğrenmektir. Çünkü insan bazen kavuşarak değil, vazgeçerek; bazen kazanarak değil, kaybederek,bazen de bir şeyin neden olmadığını anlayamaden yoluna devam ederek değişir.Yine de hayatın her zaman bizim için en doğrusunu bildiğini söylemek zorunda değiliz. Her yaşananın gizli bir amacı olduğuna inanmak da gerekmiyor. Bazen olaylar yalnızca olur. Bize düşen, onların karşısında kendimizi nasıl konumlandıracağımızı ve bundan sonra nasıl bir insana dönüşüp nasıl,hayat kuracağımızı seçebilmektir. Belki de mesele, hayatın bize istediğimizi mi yoksa ihtiyacımız olanı mı verdiği değildir. Asıl mesele, istediğimiz gerçekleşmediğinde bile kendimiz için yeni bir anlam ve yeni bir yol oluşturabilme yetimizdir.Çünkü bazen hayat, istediğimiz kapıyı açmaz. Ama o kapının önünde beklerken kendimiz hakkında öğrendiklerimiz, başka bir kapıdan geçmemizi sağlayabilir. Ve belki bir gün geriye dönüp baktığımızda, gerçekleşmeyen hayallerimize eskisi kadar üzülmeyiz. Çünkü artık yalnızca neyi kaybettiğimizi değil, o süreçte kendimiz hakkında neler öğrenebildiğimizi de görürüz.Bu durumda bir sonraki yaşamsal deneyimimiz için bilinçli bir seçim yapmamızı sağlar , İnsan yaşayarak dönüşür ve dönüştürür. FATMA GÜNGÖR SOSYOLOG AİLE DANIŞMANI